Love is Blind, het Netflix-format waarin deelnemers met elkaar daten zonder elkaar te zien voordat ze zich verloven en mogelijk trouwen, is momenteel een kijkcijferhit op de streamingdienst. De populariteit van het programma leidt opnieuw tot de vraag waarom kijkers zo geboeid raken door relaties die ontstaan tussen mensen die elkaar nooit face to face hebben ontmoet.
Het format draait om een bewuste blinde vlek: koppels verbinden zich aan een verloving voordat er sprake is van een fysieke ontmoeting, met een huwelijk als mogelijk vervolg. Kijkers zien juist veel meer dan de deelnemers zelf — de gesprekken, de reacties en de verhoudingen tussen de stellen — wat uitnodigt tot commentaar vanaf de bank, tot en met de gedachte dat een bepaalde match beter niet door kan gaan.
Een deel van de aantrekkingskracht schuilt volgens de berichtgeving juist in dat verschil tussen wat de betrokkenen weten en wat het publiek kan waarnemen. Die afstand zorgt er ook voor dat sommige kijkers het gevoel hebben vooruit te kunnen kijken: zij zeggen vrijwel direct te zien welke koppels uiteindelijk samen eindigen.
