Wat ik nou echt miste op streamingdiensten was reclame. Het voelde verkeerd dat ik geen spotjes te zien kreeg; dat ik geld betaalde aan Netflix en daar dan gewoon de beloofde diensten voor terugkreeg, zonder dat ik elke 20 minuten werd aangemoedigd om ook nog geld aan ándere partijen te betalen.
In de good old days van kabeltelevisie was dat wel anders. Toen werd ik goed op de hoogte gehouden van waar ik mijn geld aan moest uitgeven: aan Magnums, bijvoorbeeld, en aan Dreft en aan brillen van Hans Anders en aan hypotheken van De Hypotheker en aan het concept van de Kruidvat (ik kan me niet herinneren wat ik daar precies moest halen volgens de spotjes, alleen dat mijn geld toebehoorde aan de Kruidvat, want daar zijn ze steeds verrassend en altijd voordelig).
Maar daarna kwamen die streamingdiensten en daar zaten natuurlijk ook voordelen aan. Het voelt bijvoorbeeld heel goed dat ik nu, in plaats van afhankelijk te zijn van de tv-gids, afhankelijk ben van het aanbod van Netflix, waar soms series verdwijnen midden in een bingesessie.
Soms staat die serie dan wel weer op HBO Max of Disney Plus of Videoland, dus daar heb ik ook maar een abonnement op genomen, en op Amazon Prime kun je ook wel het een en ander vinden, al moet je daar voor een aanzienlijk deel van het aanbod extra geld betalen bovenop je abonnementskosten.
En dan heb je nog Apple TV, waar vaak nét die ene serie staat die je met klem is aanbevolen door twee collega’s én je schoonbroer, dus oké, je leeft maar één keer, neem dan ook nog maar een proefabonnement op Apple TV. De blonde knakker van Woningruil24 gaat alleen weg als ik een duurder abonnement bij HBO neem Bij het gros van die diensten kun je ervoor kiezen om een account te delen, maar dan moet je wel van tijd tot tijd een code invoeren die aan je ex is verstuurd om te controleren of je nog wel deel van zijn huishouden bent (ben je niet).
Een eigen account heeft dus de voorkeur, als je dat kunt betalen. Wat een zalig statussymbool: elke maand geld betalen aan minstens zes streamingdiensten. Dit systeem is duidelijk een overwinning voor de moderne mens. Maar er ontbrak dus nog iets, en de streamingdiensten zagen dat ook.
Gezien en gehoord voelde ik mij toen ik, halverwege een rewatch van Sex and the City , plots door een blonde knakker werd toegezongen over de wonderen van Woningruil24. Ik zie hem nu aan het begin van elke aflevering, en soms ook midden in een aflevering, en hij gaat alleen weg als ik een duurder, ‘advertentievrij’ abonnement bij HBO neem.
Netflix volgt binnenkort. Wie niet méér kan of wil betalen, wordt verblijd met deze nieuwe oude feature: reclame. Eindelijk. Het bericht Het werd tijd: nu ook reclames op streamingdiensten verscheen eerst op Vrij Nederland .
