Op de plek waar de aanrijding heeft plaatsgevonden zijn bloemen, knuffels en kaarsen neergelegd.Bron Foto Jonas Roosens, ANPHeel Zeeuws-Vlaanderen is van slag na het verkeersongeluk waarbij drie kinderen en een docent het leven lieten. Maar de Zeeuwen eisen met hun verdriet liever niet te veel ruimte op.verslaggever binnenlandGepubliceerd op 14 juni 2026, 14:32Leestijd 3 minDe 84-jarige Gré de Kok schuifelt samen met haar man de kerk binnen.

Ze kijkt beteuterd en zodra ze de hand van een van de kerkmedewerkers vastpakt, begint haar onderlip te trillen en glijdt er een traan over haar wang.“Dit waren kinderen uit de klas van Joshua, hè”, zegt De Kok dan met een hese stem. De De Koks zijn buren van De Warande, de basisschool waarvan drie leerlingen en de directeur donderdagmiddag om het leven kwamen bij een verkeersongeluk.

Drie andere leerlingen liggen nog in het ziekenhuis.Joshua is een jongetje uit de buurt dat vaak tussen de middag bij de De Koks boterhammen kwam eten, vertelt Gré. Soms nam hij vriendjes uit zijn klas mee. Joshua is inmiddels verhuisd, maar sinds donderdag vraagt Gré zich af: heb ik een van die overleden kindjes bij mij te spelen gehad?

Ze veegt haar tranen weg, zet een glimlach op en zegt dan: “Zo, nog even boodschapjes doen.”Het is stiller in Zeeuws-VlaanderenSinds donderdagmiddag is het stiller in Zeeuws-Vlaanderen, zeggen verschillende bewoners. Niet alleen in de gemeente Axel, waar de overleden kinderen op school zaten, maar ook vlak daarbuiten is de stemming in mineur.

Gezichten staan bedrukt, vlaggen hangen halfstok, zelfs die met een schooltas van een geslaagde examenleerling eraan. En op basisschool De Warande en de plek waar een 19-jarige bestuurder op de klas fietsende leerlingen en hun begeleiders inreed, dijt een zee van bloemen, kaarsen en knuffels steeds verder uit.In de protestants-christelijke kerk in Axel, die speciaal de deuren opende voor mensen die troost zoeken, vallen Axelaren elkaar voortdurend in de armen. “Niet te filmen dit”, fluisteren ze elkaar dan toe.

Of: “Verschrikkelijk, hè.” Kerkgangers en niet-kerkgangers branden een kaarsje, schrijven iets op voor de nabestaanden. “Dit dreunt na in heel Axel en omgeving”, zegt kerkmedewerker Bianca Zwijns (51) over de grote betrokkenheid. “In de supermarkt, de modewinkel, bij de bakker, iedereen heeft het erover.”Open deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermBloemen liggen bij de poort van basisschool De Warande.Bron Foto Jonas Roosens, ANPOok op het terras van een café-restaurant in het centrum van Axel valt de naam van basisschool De Warande. “Zijn kind heeft alles gezien”, zegt een vrouw, wijzend naar iemand op het terras.

De man begint meteen te vertellen, zegt ook dat zijn kind hielp bij het reanimeren. Totdat hij doorheeft dat hij met een journalist praat. “Een interview hoef ik niet, hoor.”Het is de reactie van veel Zeeuws-Vlamingen. Ze zijn openhartig over hun verdriet, over wat het met hun streek doet.

Vertellen ook trots over de stille tocht die is georganiseerd en over de crowdfundactie, die in een paar dagen tijd bijna 124.000 euro voor de nabestaanden opbracht. Maar hun naam hoeven ze niet in de krant. “Dit gaat niet over mij”, zeggen ze dan. En: “Ik hoef niet op de voorgrond.”Wel hebben ze bijna allemaal een connectie met een van de slachtoffers.

Ze zijn buren van de grootouders van een van de kinderen, hebben bij de verongelukte juf Joyce in de klas gezeten of liepen stage op De Warande. Sommigen, zoals een vrouw uit Terneuzen, komen bij de school een bloemetje leggen, “omdat het zo verschrikkelijk is wat er met die kinderen is gebeurd”.Geparkeerde tranenOok de 67-jarige Jacqueline Dees vindt het in eerste instantie niet nodig om met naam en toenaam haar verhaal te doen.

Uiteindelijk gaat ze overstag. Tot twee jaar terug was ze juf op basisschool De Warande. Alle omgekomen en gewonde leerlingen heeft ze in de klas gehad. Juf Joyce, de directeur, was haar directe collega. “Je hoopt eerst dat het leugens zijn”, zegt ze over het moment dat ze het nieuws hoorde.Dees, nu lid van het pastoraal team, vertelt dat de getroffen leerlingen en hun docenten op schoolkamp gingen.

Ze kent het enthousiasme van achtstegroepers die op kamp gaan. Ze noemt de blije gezichten, de hele school die uitzwaait en die traditiegetrouwe fietstocht. “En dan dit.” Ze zwijgt, moet kort daarna het gesprek onderbreken om mensen op te vangen die de kerk binnenlopen.

Dees biedt ze koffie en thee aan, geeft ze de laatste updates over de leerlingen – “Een van de jongens is gisteren 9,5 uur lang geopereerd” – en lijkt tijdens het troosten van anderen haar eigen tranen even te parkeren.Dat wegstoppen van tranen lukt de 81-jarige Ina Deij niet.

Een van de overleden meisjes zat elke zondag in de kerk achter haar, zegt ze. Deij was ook betrokken bij haar doop. “Je wil van alles, maar kan niks”, zegt ze uiteindelijk met vochtige ogen. Het verdriet van de ouders wegnemen, kan immers niet, zegt ze. Het meisje ligt thuis opgebaard.

Deij gaat nog even niet langs. Ze wil zich niet opdringen. Het is nu veel te druk, zegt ze ook. “Als het later wat rustiger is, komt er vast een moment dat ik bij ze langs kan.”Lees ookGeselecteerd door de redactie