is verslaggever van de Volkskrant. Ze doet verslag vanaf Curaçao. Gepubliceerd op 14 juni 2026, 05:00Leestijd 6 minDe Kathedraal van Pietermaai zit dinsdag vol gelovigen die zich speciaal voor de mis hebben gehuld in het blauw van het nationale voetbalteam. Op het altaar van de kerk in de Curaçaose hoofdstad Willemstad hangt de nationale vlag. ‘God, zegen onze selectie’, zegt de priester vanaf de kansel. ‘God, geef ze kracht.’Er is iedere dinsdagavond een mis in deze kerk, maar omdat Curaçao zondag zijn eerste WK voetbalwedstrijd ooit speelt, draait die van deze week volledig om het nationale elftal. ‘Een gigantische reus’, aldus de priester over tegenstander en viervoudig wereldkampioen Duitsland.

Hij roept de kerkgangers op te bidden voor de spelers en hun ‘positieve energie’ te sturen.Open deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermOdette Principaal (midden) bidt met andere kerkgangers in de Kathedraal van Pietermaai voor de nationale voetbalploeg.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantNiet alleen de mis in de kathedraal, werkelijk alles op het Caribische eiland staat deze dagen in het teken van de Blue Wave, zoals de selectie wordt genoemd.

Want sinds het land zich in november kwalificeerde voor het WK, heeft een collectief gevoel van euforie bezit genomen van de bevolking. Een wedstrijd winnen is niet eens meer nodig. Alleen al het feit dat Curaçao meedoet, als kleinste land ooit, tovert brede grijnzen op gezichten.‘Het is een onbeschrijflijk gevoel’, zegt Odette Principaal (57), die tijdens de mis haar nicht helpt met het in toom houden van haar in voetbaltenue geklede peuter.

Als ze terugdenkt aan het moment dat Curaçao zich kwalificeerde, krijgt ze weer kippenvel. ‘Veel mensen moesten huilen’, aldus Principaal, die de beslissende wedstrijd tegen Jamaica met duizenden anderen keek op een groot scherm. ‘Ik zelf natuurlijk ook.’Willemstad, de hoofdstad van Curaçao, is bevangen door WK-koorts.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantDat ‘onbeschrijfelijke gevoel’ gaat over nationale trots, eigenwaarde, er als land toe doen.

Niet vanzelfsprekend op het eiland dat eeuwenlang werd uitgebuit als Nederlandse kolonie, vervolgens deel uitmaakte van de Nederlandse Antillen en pas sinds 2010 een autonoom land is binnen het koninkrijk.Het raakt ook aan een diepgeworteld Calimerocomplex. Curaçao past drie keer in de provincie Utrecht, op Google Maps wordt het pas zichtbaar als je boven de noordkust van Venezuela diep inzoomt.

Tot verdriet van veel Curaçaoënaars hebben veel mensen nog nooit van hun land gehoord. Maar, zo klinkt het hoopvol in de straten, daar komt nu verandering in.Open deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermOpen deze afbeelding in volledig schermVoetbalkoorts in Willemstad.Bron Sanne de Wilde voor de Volkskrant‘De Blue Wave heeft een golf van trots, emotie en verbondenheid over ons eiland laten spoelen’, schrijft het Antilliaans Dagblad woensdag in de inleiding van een volledig aan het WK gewijde editie. ‘Onze eigen vlag wappert op het hoogste podium, ons volkslied klinkt in volle stadions en onze spelers dragen de naam van Curaçao met trots uit.’ In diezelfde editie heeft sportminister Sithree van Heydoorn een boodschap voor de spelers: ‘Jullie dragen meer dan een shirt.

Jullie dragen de trots en dromen van een volk.’Grote heldOp een voetbalveld in de wijk Emmastad traint maandagavond de jeugd van Atlétiko Saliñas. Het is de club waar ook middenvelder Tahith Chong uit de Curaçaose selectie als kind speelde, tot hij op zijn 10de werd aangenomen voor de jeugdopleiding van Feyenoord en met zijn ouders naar Rotterdam verhuisde.De broeierige hitte van de dag heeft plaatsgemaakt voor de zachtere warmte van de avond.

Felle lampen verlichten het gras waar de jongens zich in het zweet werken, vaders zitten te kletsen op pallets die dienstdoen als tribune. Onlangs kwam Chong hier nog handtekeningen uitdelen, vertellen de kinderen. Hij is hun grote held.‘Al die jongens dromen van een loopbaan zoals die van Tahith’, vertelt bestuursvoorzitter Maiky Regales (44). ‘Maar het is moeilijk.

Nederland investeert flink in de eigen jeugd, je moet heel goed zijn om als Curaçaoënaar nog geselecteerd te worden.’ Voor ouders is het bovendien een offer om naar Nederland te verhuizen. ‘Het is nogal wat om je leven hier achter te laten voor een droom waarvan je niet weet of die bewaarheid zal worden.’Maiky Regales, bestuursvoorzitter van de club Atlétiko Saliñas, waar middenvelder Tahith Chong ooit speelde.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantEigenlijk is Curaçao een honkballand. ‘Maar sinds we ons hebben gekwalificeerd, krijg ik iedere dag appjes met nieuwe aanmeldingen’, vertelt Regales.

Potentieel nieuw talent dus, maar de route naar een glansrijke voetbalcarrière loopt eigenlijk altijd via Nederland. ‘Hier zijn de training en begeleiding van een veel lager niveau’, legt hij uit. ‘En we hebben van oudsher goede contacten met Nederlandse coaches.’MoederlandProf worden op Curaçao is onmogelijk, zegt ook Chris Martha (31), die zelf op zijn 19de naar Nederland ging, bijna een contract kreeg bij Heracles maar na een knieblessure terugkeerde.

Nu speelt hij in de ‘slechtbetaalde’ eerste divisie voor Atlétiko Saliñas en traint hij de jeugd. ‘Nederland is ons moederland. Iedereen heeft er familie, onze jongeren gaan er studeren, dus het is logisch dat we ook op voetbalgebied nauwe banden hebben’, zegt hij. ‘Maar nu we op het WK staan, komen er hopelijk ook scouts uit andere landen.’Trainer Chris Martha (31) met zijn zoon en dochtertje op het veld van Atlétiko Saliñas.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantDe vaders op de pallets bespreken waar ze de wedstrijd zondag gaan kijken.

Jaime Perestrelo (52) neemt zijn twee zoontjes mee naar het stadion in Houston. ‘Dit is zo groots, daar moeten we bij zijn’, zegt hij. ‘Corendon heeft pakketreizen met vlucht, hotel en wedstrijdkaartje voor 1.900 gulden (862 euro, red.). Goede deal toch?’Jaime Perestrelo, op de achterste bank, met voor hem zijn oudste zoon.

Samen met de jongste zitten ze zondag in het stadion in Houston als Curaçao speelt.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantHij werpt een blik op zijn 11-jarige, die inmiddels zonder schoenen over het veld rent. ‘We moeten ons wel psychisch voorbereiden op veel Duitse doelpunten’, zegt hij grinnikend. ‘Positief blijven, alles is mogelijk’, roept een andere vader, die speciaal voor het WK een 85 inch-televisie heeft gekocht en de hele buurt op bezoek krijgt.Eindelijk op de kaartPerestrelo pakt zijn telefoon en toont recente Google-statistieken. ‘De hele wereld googelt Curaçao’, stelt hij tevreden vast. ‘Als onze spelers straks het volkslied zingen, gaan nog meer mensen ons googelen.

Curaçao is eindelijk op de kaart gezet.’Tahith Chong is de enige speler die zijn kindertijd op Curaçao heeft doorgebracht, de rest is in Nederland geboren. Maar dat doet niets af aan de feestvreugde. ‘Hun hart ligt hier, ze zijn trots op hun roots’, aldus de heersende opvatting op het eiland.

Die wordt gesterkt door het feit dat de spelers zich in een oude, open bus over het eiland bewegen als ze hier zijn. Met muziek op vol volume, zonder ‘Nederlandse kapsones’ en met veel tijd voor de fans.Kinderen die dromen van een carrière als profvoetballer hebben in Curaçao zelf weinig trainingsmogelijkheden.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantBovendien kent iedereen wel een tante, neef of oma van een van de spelers.

Op Curaçao wonen 150 duizend mensen, de Curaçaose gemeenschap in Nederland is ongeveer even groot, het ons-kent-onsgehalte is enorm. ‘Leandro en Juninho Bacuna zijn de zoons van mijn neef’, vertelt Kenneth Zimmerman, een wat oudere man die in vissersdorp Boka Sint Michiel op een bankje aan zee zit te genieten van de avondbries. ‘Ik ben supertrots.’Al met al kun je gerust stellen dat het complete eiland door WK-koorts is bevangen.

Bakkers maken Blue Wave-taart, de stad staat vol Blue Wave-muurschilderingen, motorkappen hebben Blue Wave-hoezen en de Centrale Bank heeft Blue Wave-munten laten slaan. Schoonheidssalons draaien overuren om alle nagels blauw te lakken, overal klinkt de WK-hit Mama wa’! van de Arubaanse zanger Jeon uit speakers, en zelfs de vele Venezolaanse migranten dragen Curaçaose voetbalshirts.Ook de middenstand van Willemstad is in feeststemming.

Dat treft voor D’Angelo Smith (links met zonnebril), die zijn 25ste verjaardag viert.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantOok minder voor de hand liggende plekken doen mee. In Landhuis Bloemhof opent vrijdagavond de expositie Riding the Blue Wave. De expositieruimte nodigde Curaçaose kunstenaars uit om ‘te reflecteren op de emoties, verwachtingen, hoop, zorgen en mogelijkheden die dit bijzondere moment met zich meebrengt’.

Met het verzoek de kleur blauw dominant te maken in hun werk.Een expositie in Landhuis Bloemhof laat kunstenaars ‘reflecteren op de emoties, verwachtingen, hoop, zorgen en mogelijkheden die dit bijzondere moment met zich meebrengt’.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantHet verder aanwakkeren van dit ‘blauwe gevoel’ is sinds enkele weken zelfs officieel regeringsbeleid.

Alle overheidsgebouwen zijn daarom van binnen en buiten uitbundig versierd, staatsbedrijf Aqualectra heeft de iconische Pontjesbrug in de binnenstad blauw laten oplichten en de regering verzorgt voor alle inwoners gratis toegankelijke ‘watchparties’ met grote schermen.‘Curaçaoënaars gaan op Koningsdag altijd allemaal in het oranje gekleed’, zegt Cindy Jozefa do Rego, coördinator van deze ‘Blue Nation’-regeringscampagne. ‘Maar het is eerder nooit gelukt om een soortgelijk gevoel te creëren voor Curaçao zelf.

Terwijl we dat wel geprobeerd hebben, bijvoorbeeld op de dag van de vlag en op de dag van de autonomie.’De Pontjesbrug in Willemstad is blauw versierd.Bron Sanne de Wilde voor de VolkskrantOok honkbal, de sport waar Curaçao van oudsher in uitblinkt, leent zich minder goed voor het creëren van die door de regering gewenste gedeelde blauwe identiteit.

Curaçao maakt bij het wereldkampioenschap honkbal deel uit van een koninkrijksteam, met spelers uit alle vier de landen van het koninkrijk. ’Dit WK is een heel belangrijke doorbraak’, aldus Jozefa do Rego. ‘Hierna gaan we nadenken hoe we dit kunnen vasthouden.’Kaarsjes brandenIn de kathedraal bidden de kerkgangers inmiddels in opperste concentratie, met de ogen gesloten en de handen ten hemel geheven. ‘God is groot’, zegt de priester. ‘Curaçao is groot.

De Blue Wave is groot.’ Dan vraagt hij de aanwezigen om hun telefoons als zaklamp omhoog te houden, waarna ze gezamenlijk uit volle borst het volkslied zingen. ‘God voorop, Curaçao erachteraan’, besluit de priester.Na afloop steken drie mannen van supportersvereniging Liga Blòwi (Blauw Verbond) een kaarsje aan en maken selfies met een misdienaar. ‘Liga Blòwi bestaat al tien jaar’, vertelt lid van het eerste uur Gino Genaro (44). ‘Maar sinds kort hebben we steun van Blue Nation, daardoor kunnen we naar alle wedstrijden in Amerika.’ Hij hoopt op in ieder geval één doelpunt. ‘Maar’, zegt ook Genaro, ‘Curaçao heeft hoe dan ook al gewonnen.’Lees ookGeselecteerd door de redactie